วิญญาณดิจิตอลของนินคุง

งาน TAM เป็นงานที่ผมไปทุกปี จะว่าไงดีล่ะมันเป็นงานในฝันเชียวล่ะ (แต่ในฝันอยากให้เกมกะการ์ตูนคนไทยออกมาดีกว่านี้) ดังนั้นไม่ไปก็ไม่ได้แล้ว เลยไปมันตั้งแต่ปีแรก

ผมไปถึงงานตอน 10 โมง 13 นาที (เลขไม่เป็นมงคลเล้ย) ในงานนี้ผมนัดเจอคนด้วยราว ๆ 3 คน (2 คนอยู่ใน Favourite น่ะแหล่ะ)

เดินชมงาน
แหงล่ะ ก็ต้องเดินดูก่อนจริงมะ ปีนี้รู้สึกส่วนเพลนนารี่ฮอลล์ จะแน่นขึ้น ก็คงเป็นเพราะบูธเกมออนไลน์ขนาดมหีมานั่นแล บูธเกมคนไทยดูลดลงยังไงไม่รู้ มีโซน C เป็นที่ขายของ ชั้นบนเป็นพวกสินค้าไอที (หลงมาจากงาน e EXpo ครั้งสุดท้ายแน่ ๆ) ชั้นล่างเป็นพวกบูธสถาบันการศึกษา หนังสือ ฯลฯ

หนัง 4 D
เห็นหลายคนบอกว่าต้องไปดูให้ได้ ผมก็เลยลองไปดูซะหน่อย ได้รอบ 11 โมง ใช้แว่นของ iMax ประกอบการรับชม มันไม่ได้เป็นภาพยนตร์ล้วน ๆ ครับ มีละครเวทีประกอบด้วย อุปกรณ์ประกอบไม่ประทับใจนัก มีแต่ฟอง น้ำ ลม กลิ่น โมเดล เนื้อหาก็ยังไม่เข้าที แต่ประทับใจอย่างคือมีการทำภาพแบบโฮโลแกรม (ลอยกลางอากาศ) ด้วย ใช้คู่กับแว่นแล้วเหมือนลอยจริง ๆ เลย
*สาวแว่นเต็มไปหมด เพราะต้องใส่แว่นกันหมด

Cosplay
ส่วนตัวเป็นโรคกลัวคอสเพลย์กับพริตตี้ ไม่ใช่เกลียดนะ แต่มันทรมานใจ (ยังไงลองไปคิดเอาเอง..แต่ไม่ใช้ในทางหื่นนะเฟ้ยครับ) แต่ไอ้จุดที่นัดพบ 3 คนนั่นดันเป็นจุดที่คอสเพลย์รวมตัวกันเยอะมาก ๆ แถมไอ้คนที่นัดก็ไม่ยอมมาซะที เลยต้องไปยืนคอยหลายรอบ ทรมานชะมัด
*เจอขุมพลังผสมใหม่ TML (แฝด-แว่น-โลลิ) ไม่รู้แต่งคอสรึเปล่า แต่โดนมาก ๆ

ประทับใจ
บูธอนิเมชั่นอยู่บูธนึง รู้สึกว่าจะเอาการ์ตูนต่างชาติมาเปิด (ผมไม่เชื่อเด็ดขาดว่าการ์ตูนไทย) แต่มีเรื่องนึงมันโดนผมมาก ๆ เป็นการ์ตูนใบ้ที่เลียนแบบลูกเป็ดขี้เหร่ แต่ใช้ตัวประหลาดสีเทากะส้มแทน ตัวสีส้มถูกกีดกันจากพี่น้องเพราะดันไม่เหมือนชาวบ้าน และสุดท้ายมันก็ได้เจอพวกพ้องของมัน โอ้~ ประทับใจ แต่ผมยังไม่พบเพื่อนพ้องเลยครับ T-T

ซื้อของ
ได้ของมา 2 อย่าง ก็คือ VCD G-Seed แผ่น 17 จากบูธ Dex ลังเลอยู่นานเพราะไม่เห็นใครมาซื้ออะไร บูธนี้มีของแถมเป็นการ์ดไรเดอร์ 555 ปึกใหญ่ ใหญ่มาก ซ้ำกันหลายใบนัยว่ากลัวจะแจกไม่หมด อีกอย่างคือ Clamp's Miracle เล่ม 9 ตอนแรกกะซื้อเล่ม 7 ด้วย เพราะจำไม่ได้ว่าซื้อไปรึยัง พอดีมีโทรศัพท์เข้ามาระบุจุดรวมพลเลยต้องเอาไว้ก่อน แล้วพอกลับมาซื้อเล่ม 7 ดันหายไปอย่างไร้ร่องรอย ซึ่งนับเป็นโชคดีเพราะพอกลับมาดูที่บ้านก็พบว่า...ผมมีแล้ว

TAM ไม่ใช่ แทม แต่เป็น ตาม(หาคน)
ตั้งแต่งาน TAM ครั้งแรก ผมก็ต้องตามหาคนมาตลอด..

ปี 2004 - นัดเฮียเลือดไว้ที่ป้ายถัดจากคาร์ฟู รอตั้งนานก็ไม่มาสักที..ผมก็นึกว่าเฮียแกไปที่ป้ายคาร์ฟู เลยไปกลับระหว่าง 2 ป้ายหลายรอบ (ยังไม่มีมือถือใช้) สุดท้ายเลยต้องไปคนเดียว ตอนหลังพบว่า้เฮียแกดันไปรอที่ป้ายโลตัส.. ในงานผมนัดคนไว้ 3 คน เจอทุกคน

ปี 2005 - ไม่นัดเฮียเลือดแล้ว ไปมันคนเดียวนี่แหล่ะ แต่นัดคนไว้ 5 คน พบทันที 2 คน 2 คนมาสาย อีก 1 คนหายไป ผมต้องเดินหาทั้งงาน (หานานกว่าเดินดูงานอีก) สุดท้ายก็ไม่เจอ

ปี 2006 - คราวนี้ดันตรงกันข้าม เจอแต่คนที่หายไปเมื่อปีที่แล้วคนเดียว นอกนั้นหายหมด (เดินหาทั้งวันอีกแล้ว) ที่เลวร้ายยิ่งกว่าคือ... ดันมีเฮียเลือดอยู่ในงานด้วยโดยไม่บอกกล่าว (ดูได้ที่ กระทู้นี้)

ปีหน้า ผมคงลากคนไปด้วยสักคนแน่ ๆ การต้องใช้ชีวิตโดดเดี่ยวมันมากเกินไปแล้วในชีวิตประจำวัน ผมใฝ่ฝันเหลือเกินว่าสักวันผมต้องได้เจอพวกคุณ ๆ และคนที่ผมรู้จักในบอร์ดต่าง ๆ แล้วแนะนำว่า "ผมนี่แหล่ะ..นินคุงไงล่ะ" แล้วทุกคนก็ตอบกลับมาว่า

"นายเป็นใครกัน!!!"
(มุขภายใน Pocket)

ป.ล. วันอาทิตย์เด็กน้อยดีจริง ๆ