วิญญาณดิจิตอลของนินคุง

ย้อนกลับไปเมื่อปลายปี 2546 ผมก็คิดได้ว่า ผมไม่ควรรอให้คนอื่น (แม่) มาทำอาหารให้อีกต่อไป เนื่องจากรัฐบาลยุคหน้าเหลี่ยม ที่ตั้งหน้าตั้งตาปฏิรูปการศึกษา ทำให้ครูมีงานมากขึ้น ไหนจะนโยบายไร้สาระของ ผ.อ. โรงเรียนที่พยายามจะทำตามช้าง (เยี่ยมบ้านเด็ก) นอกจากจะเสียเวลาแล้ว ยังเปลืองน้ำมัน และเสี่ยงต่อภัยร้าย สุดท้ายคือต้องให้เวลานักเรียนมากขึ้น แต่เวลาให้ครอบครัวน้อยลง

ชีวิตที่มีแต่ทูน่ากระป๋อง มาม่าลวกน้ำร้อน และอาหารแพ็คอันเย็นชืดจากซูปเปอร์มาเก็ต มันช่างน่าเบื่อเสียเหลือเกิน และในที่สุดผมก็ตัดสินใจได้ว่า "ผมจะทำอาหารเอง"

อาหารอย่างแรกที่ผมเลือกทำคือ ไก่ชุปแป้งทอด อาหารในตำนานที่ปกติปีนึงได้กินไม่ถึง 3 ครั้ง (ไม่นับที่ซื้อมา) แต่แล้ว... หลังจากที่ผมได้ความสามารถในการ "ทอดไก่" มา ไข้หวัดนกก็ระบาดพอดี... ช่วงนั้นผมเปลี่ยนจากการใช้ไก่สด มาเป็นไก่แช่แข็งปรุงสำเร็จแทน ทำให้ตู้เย็นมีของพวกนี้สถิตอยู่เป็นประจำ

กลับมายุคปัจจุบัน ชีวิตประจำวันผมอยู่กับ ไก่ปรุงสำเร็จของ CP (ที่โฆษณาแต่ไก่พันสาหร่ายจนขาดตลาดนั่นแล) มันทำให้ผมไม่ต้องทอดอะไรอีก (เพราะอบเอาได้) และเริ่มกินมันเป็นอาหารหลัก แต่ผมก็รู้สึกว่ามันเริ่มซ้ำซากจำเจ ผมอยากได้อะไรมากกว่านี้ และนั่นคือ "ข้าวผัด" ความรู้สึกอยากทำข้าวผัดมันเริ่มจากความสงสัยในข้าวผัดฝีมือแม่ว่า ทำไมรสมันแตกต่างจากร้านทั่วไป มันขาดอะไรบางอย่างไปแน่ ๆ และเพื่อตอบข้อสงสัย ผมจึงลงมือทำเองตามตำรา

"ข้าวผัดไข่ใส่ไส้กรอกชีส" คือข้าวผัดเมนูแรกในชีวิต ซึ่งได้รับการตอบรับจากทางบ้านอย่างดี ถึงแม้จะยังไม่เหมือนตามร้านค้าทั่วไป แต่ก็ได้รสชาติที่แตกต่างจากข้าวผัดของแม่ ทั้ง ๆ ที่ขั้นตอนต่างกันนิดเดียวคือ ผมจะใส่ไข่ก่อนข้าว

และเสาร์ที่เพิ่งผ่านไปนี้ ข้าวผัดเมนูใหม่ก็เกิดขึ้นอีก เนื่องจากการดับไฟในวันนี้ดังที่บอกไปแล้ว มันจะทำให้อาหารในตู้เย็นหมดสภาพได้ แม้ตลอดทั้งสัปดาห์ผมจะพยายามเคลียร์ของในตู้แล้วก็ตาม มันก็ยังมีของเหลืออยู่ ในที่สุดก็ตัดสินใจเอาของเหล่านั้นมาทำข้าวผัด!!

ไก่ทอดแช่แข็งปรุงสำเร็จของสุรพลฟู้ต ไส้กรอกไก่ขี้เมาใส่วุ้นเส้นของสหฟาร์ม คือสิ่งที่เหลืออยู่ ถ้าเอามาใส่ข้าวผัดไข่คงไม่อร่อยเท่าไหร่ ผมก็เลยเลือกทำผัดขี้เมา (อาหารในฝัน) และในที่สุดก็ได้...

"ข้าวผัดขี้เมาไก่ทอดไส้กรอกไก่ขี้เมาใส่วุ้นเส้น" !!

ผลตอบรับทางบ้านดีมาก ๆ คราวหน้าจะเป็นข้าวผัดอะไรโปรดติดตาม