วิญญาณดิจิตอลของนินคุง

ทุกคนคงเคยได้ยินคำกล่าวทำนองว่า... บ้านคือวิมานของเรา หรือ ไม่มีที่ใดสุขใจเท่าบ้านเรา แต่ถ้าสถานที่ที่ว่านี้กลายเป็นนรกล่ะ?!

เหตุมันเกิดเช้าวันรุ่งขี้นหลังโพสต์เรื่องเก๊กฮวยไป ผมคงเคยแย้ม ๆ แล้วว่า กำลังต่อเติมบ้านรับน้ำท่วมอยู่ ก็ทำมาสิบกว่าวันได้แล้ว ช่วงแรก ๆ ทำแต่ข้างนอกก็สงบสุขดีจนมาถึง 4 วันหลังนี่สิเริ่มมาทำข้างในแล้ว ดังนั้นผมจะขอเล่าตั้งแต่วันแรกที่มาทำข้างในบ้าน

วันแรก - ลาก่อนเก๊กฮวย

ชั้น 1 ของบ้านซึ่งเป็นที่ที่ผมอาศัยอยู่เป็นหลัก เคยนอน เคยกลิ้ง เคยเล่นคอมพ์ ถูกฝุ่นปกคลุมเหมือนทิ้งร้างมานานเนื่องมาจากการทุบหน้าต่างเพื่อยกให้สูงขึ้น ของใดที่ไม่อยากให้เปียกปูน เลอะฝุ่น หรือโดนลูกหลงจากเศษอิฐเศษปูน ต้องย้ายขึ้นไปซะ!! ตู้เอย โต๊ะเอย ฝุ่นปกคลุมไปหมด ช้อน จาน ชาม ถ้วย แก้ว ถูกแม่เก็บลวก ๆ แยกย้ายกระจัดกระจายหยิบลำบาก เวลากระหาย ได้แต่แอบฝุ่นลงมาดื่มน้ำเปล่าประทังชีวิต

ชะตากรรมคอมพ์ - ยังไม่มีที่วาง เพราะย้ายของกระทันหันรกมาก แถมช่างยังตัดสายโทรศัพท์แล้วไม่ต่อกลับให้ซะอีก

วันสอง - กระติกน้ำช่วยชีวิต

ชีวิตบนขั้น 2 อันแสนร้อนและอึดอัด น้ำก็ขาดแคลนเพราะแม่เอาตู้เย็นไปแช่สปอนเซอร์ไว้เอาใจคนงานหมด (จะได้ทำบ้านสวย ๆ) มีน้ำเปล่าอยู่ขวดเดียว แต่มาวันนี้แม่ผมก็ได้ซื้อชาดำเย็นใส่กระติกเก็บความเย็นมาให้ โอ้ว!! มันอยู่ได้ทั้งวันโดยน้ำแข็งไม่ละลาย!! ชาหมดก็เอาน้ำ (อุณหภูมิห้อง) ที่เอาขึ้นมาหลบฝุ่นด้วยเทลงไป รอดตายแล้วเรา!!

ชะตากรรมคอมพ์ - เคลียร์พื้นที่ห้องเก็บหนังสือ (แทบล้นห้อง) จนได้ที่ขนาด 1 เมตร x 1.5 เมตร โต๊ะยังเอาขึ้นมาไม่ได้เลยตั้งที่พื้นนั่นล่ะ!! เอาสายโทรศัพท์ยาวที่ซื้อมาต่อจากข้างล่างขึ้นมา ต่อเน็ทได้สำเร็จ แต่นั่งที่พื้นแคบ ๆ เมื่อยขาสุด ๆ ทนได้ 2 ชั่วโมงก็เลิก..

วันที่สาม - สวรรค์แกล้ง

วันนี้เพิ่มทำบันไดมาอีกอย่าง ต้องปิดประตูทุกห้องกันเศษไม้เข้าไป ยิ่งร้อนเข้าไปใหญ่ ข้างนอกก็ใช้สว่านไฟฟ้าจัง เสียงดังจนดูทีวีไม่ได้ ตอนกลางคืนฝนตกมาอีกเนื่องจากไซโคลนมาลา (ถ้ามาลาแบบนี้ไม่ต้องมาก็ได้เฟ้ย!!)บ้านยังเทไม่เสร็จเลยมีบ่อเก็บน้ำสำหรับล้นเข้าบ้านอย่างดีอยู่ข้างหน้า ต้องวิ่งเอาเครื่องสูบน้ำสูบออก ช่างไม่อยู่ด้วยซวยจริง ๆ

ชะตากรรมคอมพ์ - ต้องยกออกจากห้องเพื่อวางนอนไว้ยัง "จุดปลอดภัย" เพราะข้างล่างของห้องกำลังทุบแหลกกันอยู่ สะเทือนมาก ๆ แต่ก็มีคนยกโต๊ะคอมพ์มาแล้ว (เคลียร์พื้นที่เมื่อวานอีกนิดก็วางได้แล้ว) แต่ขณะกำลังเสียบสายก็ต้องสู้กับฝนจนเหนื่อยซะก่อน

วันที่สี่ - คงหมดกรรมซะที

เล่าเรื่องการสู้ฝนเมื่อคืนให้ช่างฟัง ช่างก็เลยทุบไอ้ "บ่อ" ให้น้ำระบายไปที่สนามได้ น้ำจะได้ขึ้นช้าอีกนิด แถมยังเอาท่อมาต่อสายยางของเครื่องสูบน้ำให้ยืดถึงท่อระบายน้ำให้อีกต่างหาก แต่บันไดยังคงทำไม่เสร็จ และวันต่อไปยังคงทำไม่เสร็จแน่ ๆ เฮ้อ~

ชะตากรรมคอมพ์ - ทุกอย่างเรียบร้อย เลยมานั่งพิมพ์ Blog อยู่นี่ไง

และสำหรับวันนี้

.

.

.

เป็นวันแรงงาน!!

.

.

คนงานหยุด!

.

.

เป็นอิสระแล้ว เย่!!~