วิญญาณดิจิตอลของนินคุง

หลายคนคงยังไม่รู้ว่า เมื่อหลายปีก่อนผมเคยเขียนเกมกับเขาด้วย และนี่คือเกมที่ว่า...

ใช่ครับ โปรแกรมเกมเศรษฐีแบบกระดาน ที่บางคนอาจะเคยโหลดเคยเล่นมาแล้ว มันเป็นฝีมือของผมเองแหล่ะ และที่ยกมาเล่าในวันนี้ก็เพราะ ช่วงนี้เมื่อ 10 ปีี่แล้ว เป็นช่วงที่เกมเศรษฐีนี้กำเนิดขึ้นมานั่นเอง

เดือนตุลาคม ปี 2540 : จุดเริ่มต้น

ตอนนั้น... จู่ ๆ ก็มีโทรศัพท์มา คนโทรมาก็คือเพื่อนผมที่เคยศึกษาการเขียนโปรแกรมมาด้วยกัน แต่ตอนนั้นไม่ได้เรียนที่เดียวกันแล้ว เราทั้งคู่กำลังร้อนวิชา อยากได้เวทีประลองเต็มทน และโทรศัพท์ครั้งนั้นก็เป็นข่าวดี "์NECTEC เขามีประกวดเขียนโปรแกรมนะ สนใจรึเปล่า?" นั่นคือสิ่งที่เพื่อนผมบอก แน่นอนว่าผมสนใจมากและตอบไปว่า "ดีเลย! กำลังคิดจะทำเกมเศรษฐีพอดี" และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมด

พฤศจิกายน ปี 2540 : การวิ่งเต้น

พอเปิดเทอมเพื่อนผมก็ฝากเอกสารมา มันเป็นสำเนาแผ่นพับของ "โครงการพัฒนาซอฟต์แวร์ขนาดเล็ก ประจำปี 2541" ซึ่งจัดโดย NECTEC ในแผ่นพับมีรายละเอียดการสมัครเขียนไว้ โดยให้หนึ่งโครงการมีผู้ร่วมทีมได้ 3 คน และ ต้องมีอาจารย์ที่ปรึกษาโครงการด้วย... ปัญหามันเริ่มจากตรงนี้ล่ะครับ ถ้าโรงเรียนไม่รับรู้ก็ประกวดไม่ได้ นี่คืออุปสรรคแรกของผม เพราะผมในตอนนั้นปกติจะชอบอยู่เงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา ซ้ำยังไม่มีความเชื่อมั่นในตนเองอย่างแรง เรื่องที่จะให้เดินไปห้องพักครูแล้วบอกว่า "อาจารย์ครับ ผมอยากประกวดพัฒนาซอฟต์แวร์ครับ" เป็นเรื่องยากมาก ๆ แถมสาขาที่ผมเรียนอยู่ยังเป็น "ช่างอิเล็กทรอนิกส์" ไม่ใช่คอมพิวเตอร์อีกต่างหาก เพื่อนฝูงตอนนั้นก็ไม่มี ได้แต่นั่งกลุ้มใจอยู่คนเดียว

จนวันนึงไม่รู้อะไรดลใจ อาจารย์ที่ปรึกษาชั้นได้ส่งหัวหน้าห้องมาถามสารทุกข์สุขดิบ และให้ไปเที่ยวบ้านด้วย ก็เลยได้ปรึกษากับเพื่อนคนนั้น ตอนแรก ๆ อาจารย์ก็ไม่ยอมรับหรอกนะครับ แต่เพราะหลาย ๆ คนช่วยเหลือ ในที่สุดอาจารย์ก็เป็นฝ่ายเรียกผมไปคุยเอง (ถ้ามีคนเรียกไปนี่ไปได้ครับ แต่จู่ ๆ ให้ไปคุยเองนี่ไม่ได้ล่ะ) และในที่สุดก็ผ่านครับ

สิ่งที่ต้องทำหลังจากนี้ก็คือ ปั่นข้อเสนอโครงการให้เสร็จ และต้องเอาไปให้อาจารย์ใหญ่เซ็นด้วย ก็ส่ง NECTEC ทันเฉียดฉิวล่ะครับ

ต้นปี 2541 : การรอคอยอันยาวนาน

หลังจากส่งข้อเสนอโครงการเสร็จ ทุกอย่างก็เงียบไปเลย นานจนผมลืมไปแล้ว และตอนนั้นผมก็เขียนโปรแกรมอย่างอื่นไปพลาง ๆ ทั้งโปรแกรมดูดวงเลข 7 ตัว และเกม RPG ที่ใฝ่ฝันมานาน จนกระทั่งช่วงใกล้เปิดเทอมเดือนพฤษภาคมนั่นล่ะ อาจารย์ถึงได้โทรมาว่า "เกมเศรษฐีผ่านแล้ว" ดีใจสุด ๆ

พอเปิดเทอมได้ไม่นานก็ต้องเดินทางไปรายงานตัวและรับทุนสนับสนุนโครงการที่ NECTEC วันนั้นต้องนั่ง Taxi ไปเองกับเพื่อน ในขณะที่โรงเรียนอื่น ๆ ส่วนมากจะมารถตู้กับโรงเรียน อิจฉานิด ๆ ครับ แต่ก็ต้องทำใจเพราะเราเรียนช่างอิเล็กทรอนิกส์แต่ดันไปแข่งคอมพ์นี่ โรงเรียนคงไม่สนับสนุนเท่าไหร่ล่ะมั้ง? เพื่อนผมคนที่โทรมาบอกข่าวการประกวดนี้ก็มา(กับรถตู้โรงเรียน)ด้วย เขาลงประกวดด้วยโปรแกรมฐานข้อมูลบุคคลากร(ที่หรูที่สุดในโลก) วันนั้นหลังจากเสร็จพิธีก็ติดรถตู้โรงเรียนเพื่อนกลับซะเลย (โรงเรียนเพื่อนผมก็โรงเรียนแม่ผมน่ะแหล่ะ)

กลางปี 2541 : 6 เดือนแห่งการพัฒนา

ทาง NECTEC ให้เวลาพัฒนา 6 เดือนครับ ซึ่งเป็น 6 เดือนที่แสนสาหัสเหมือนกัน เพราะเรียนหนักขึ้น ปวดหัวขึ้น เครียดขึ้น ซ้ำยังรู้สึกท้อแท้สุด ๆ เมื่อพบว่าเพื่อนที่อยู่อีกโรงเรียนนึงได้รับการประกาศให้คนทั้งโรงเรียนรับรู้ถึงการเข้าประกวดนี้ แต่ทางฝั่งผมก็เหมือนจะเงียบ ๆ รู้กันแค่อาจารย์ในแผนก กับเพื่อนไม่กี่คน โชคดีที่ตอนนั้นเริ่มซี้กับเฮียเลือด (มีเพื่อนกับเขาแล้ว) ได้คุยกับหัวหน้าห้องที่เป็นผู้ร่วมโครงการบ้าง อาจารย์เรียกไปถามความคืบหน้าบ้าง กำลังใจจากครอบครัวและเพื่อนที่อยู่อีกโรงเรียน ช่วยให้ดีขึ้นนิดหน่อย จนเข้าเดือนตุลาคม ก็ต้องฝึกงานอีก

ปลายปี 2541 : หายนะและการจบสิ้น

โชคดีที่การฝึกงานมันสนุกสนานเกินคาด ได้นั่งรถเที่ยวไปที่ต่าง ๆ (ฝึกงานกับ TOT) แวะกินไอ้นู่นไอ้นี่ เฮียเลือดก็ฝึกที่เดียวกัน เลยได้วางแผนเรื่องเกมเศรษฐี และให้เฮียเลือดวาดรูปประกอบให้ด้วย (แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ใช้) แต่แล้วก็สนุกไม่ได้นานนัก เมื่อวันหนึ่งกลับมาบ้าน เปิด Visual Basic เพื่อจะลุยเกมเศรษฐีต่อ ก็พบ Error แจ้งว่าหาไฟล์ของ VB ไม่พบ จากนั้นก็มี Error ว่าหาไฟล์ของโปรแกรมนั้นโปรแกรมนี้ไม่เจอขึ้นมาติด ๆ กัน ใช่ครับ วินาทีแห่งการล่มสลายของฮาร์ดดิสก์ที่ผมยังหลอนจนถึงทุกวันนี้ ผมตั้งสติหาแผ่นเปล่ามาก็อปปี้ Sourcecode และไฟล์ของเกมเศรษฐีออกมาทันหวุดหวิดในวินาทีสุดท้าย ก่อนที่ฮาร์ดดิสก์จะใช้การไม่ได้เลย (โปรแกรมดูดวง และเกม RPG ลูกรักเกมนั้นก็ไปกับฮาร์ดดิสก์ด้วย)

Sprite ตัวละครจากเกม RPG ที่เหลืออยู่แต่ในกระดาษเก่า ๆ

ทั้ง ๆ ที่เหลือเวลาอีกแค่ 1 เดือนเท่านั้น กลับมาเจอเรื่องแบบนี้ ก็แทบจะยอมแพ้ครับ แต่แล้วพอเปิดเทอม อาจารย์ที่ปรึกษาโครงการก็ให้ยืมฮาร์ดดิสก์มาใช้ในที่สุด และเกมเศรษฐีก็ถูกพัฒนาจนพอจะเล่นจนจบได้ ในที่สุดก็ไปส่งในสภาพนั้น วันที่ไปส่ง พบว่าคนที่ NECTEC เหมือนกับรอคอยอยากเห็นเกมเศรษฐีนี้มานาน คำชมที่ผมจำได้คือ "เล็กดีนะ" เพราะเกมนี้ใช้แผ่นดิสก์แค่ 2 แผ่น ในขณะที่งานอื่น ๆ มักมาเป็น CD (คำชมนั้นทำให้ผมเน้นทำโปรแกรมและเว็บให้เล็กที่สุดเสมอมา) แต่เกมเศรษฐีก็ยังไม่ถูกใจเขาเท่าไหร่นัก เลยให้กลับไปแก้เิ่พิ่ม เท่าที่จำได้ก็คือให้เพิ่ม "เล่นกับคอมพ์" และ "เซฟเกม" มีเวลาให้ 1 สัปดาห์ (ถ้าจำไม่ผิด) สุดท้ายก็ทำเสร็จแค่ "เล่นกับคอมพ์" พอถึงวันไปส่งซ่อม ตอนนั้นเพื่อนร่วมโครงการ(หัวหน้าห้อง) ไปต่างจังหวัดซะแล้ว เลยลากเพื่อนต่างโรงเรียนคนนั้นไปแทน และก็ดูเหมือนจะไม่ผ่านอีกครับ ตอนนั้นไม่อยากทำต่อแล้ว (เครียดมามากแล้ว) เขาโทรมาทวงก็ไม่สนใจอะไรแล้ว ผมทำดีที่สุดได้แค่นั้นแหล่ะ...

มกราคม 2542 : เข้ารอบ

และแล้ว วันที่ 5 มกราคม 2542 เพื่อนผมที่อยู่อีกโรงเรียนก็โทรมาบอกว่า "เกมเศรษฐีเข้ารอบสุดท้าย" (แต่เพื่อนผมตกรอบ) พอวันรุ่งขึ้น (6 มกราคม) อาจารย์ที่ปรึกษาโครงการก็เรียกไปคุย และบอกว่าต้องไปนำเสนอพรุ่งนี้!! ทำให้วันที่ 7 ทั้งวันผมต้องนั่งแก้เกมเศรษฐีให้ดีที่สุด แล้วต้องไปทำบอร์ดนำเสนอที่เสรีเซ็นเตอร์อีก (ค่า Taxi ไป-กลับ 500 บาท ไกลมาก ๆ) กว่าจะเสร็จก็สี่ทุ่ม

ในที่สุดก็ถึงวันประกวด (8 มกราคม) ก็ต้องไปกันเองด้วย Taxi (ตามเคย) โดยอาจารย์จะตามไปทีหลัง ตกเย็นผลก็ออกมา...

ในที่สุด... ใครจะไปคิดว่าเกมเศรษฐีที่ผมคิดจะเลิกกลางคันไปหลายรอบจะมาถึงขั้นนี้ได้ เป็นความภูมิใจที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตครับ แถมมันยังทำให้เด็กมีปัญหา (เพราะไม่พูดไม่จา) ของโรงเรียนคนนี้ได้นำชื่อเสียงมาให้โรงเรียนด้วย

แต่หลังจากนั้นผมก็ไม่แตะมันอีกเลย จนกระทั่ง..

สิงหาคม 2543 : คืนชีพ

จู่ ๆ ก็พบเกมเศรษฐีของผมที่ Thaiware ทำเอางงสุด ๆ แน่นอนว่าปล่อยผลงานที่ผิดพลาดแบบนี้ไว้ไม่ได้แน่ ก็เลยต้องขุดมาแก้อีกครั้งหนึ่ง.. วันที่ 9 กันยายน 2543 ก็ได้เพื่อนฝูงในห้อง (ผมย้ายมาเรียน ปวส. คอมพิวเตอร์ธุรกิจแล้ว) ช่วยกันหาบั๊กในขั้นสุดท้าย ในที่สุดก็อัพโหลดเกมเศรษฐี 2.0 Final ขึ้นไปในที่สุด

เกมเศรษฐี 2.0 Final ได้อันดับ 1 ประจำสัปดาห์ที่ Thaiware ติดต่อกันหลายสัปดาห์ และติดอยู่ใน Thaiware Hall of Fame ในตอนนั้นเป็นเวลานานมาก (ถ้าจำไม่ผิดเป็นปี ๆ เลย) ยอดดาวน์โหลดเกือบแสน ก็ได้ภูมิใจอีกแล้วครับ

ส่งท้าย

นี่ล่ะครับ ที่มาของเกมห่วย ๆ ที่ผมแสนจะภูมิใจ และเก็บเรื่องราวไว้ในใจคนเดียวเรื่อยมา เคยฝันว่าถ้าดังแล้วจะเอามาเล่าให้ทุกคนฟังที่ไหนสักแห่ง แต่รอไม่ไหวกลัวจะตายไปซะก่อน เลยเอามาเล่ากันตอนจะครบ 10 ปีนี่ล่ะ (ถึงไม่ดัง แต่ตอนนี้ก็มีคนหลงมาอ่านบ้างล่ะน่า) จริง ๆ มีเรื่องอีกนิด คือในวันที่ 9 มกราคม 2542 (หลังวันประกวด 1 วัน) เป็นวันที่เปิดให้คนทั่วไปเข้าชมซอฟต์แวร์ที่เข้ารอบทั้งหมด (แพ้ชนะก็อยู่หมด) และวันนั้นผมก็ไปด้วย และผมก็ได้เห็นคนรุมกันอยู่ที่เครื่องที่โชว์เกมเศรษฐี นั่งเล่นกันสนุกสนานเฮฮา รอยยิ้มของคนเหล่านั้นผมจำได้ดี ความสุขของคนทำเกมก็อยู่ตรงนี้ล่ะครับ

ป.ล. เรื่องของเกมเศรษฐียังไม่จบ โปรดติดตามตอนต่อไป...