วิญญาณดิจิตอลของนินคุง

• โลกแฟนตาซี : มอนสเตอร์ - ไม่ใช่สิ่งดีอยู่แล้ว ฆ่าได้ไม่ผิด / จอมมาร - ถึงจะเป็นคนก็ฆ่าได้ เพราะเราต้องทำเพื่อกู้ชาติ!! เอ้ย กู้โลก เราไม่ผิด!

• โลกจริง : จะเอาตัวอะไรมาล่ะ? คน? ฆ่าคนต้องโดนประหารนะ สัตว์? ไอ้คนใจบาป!!!

• โลกแฟนตาซี : ฆ่าศัตรูก็มีเงินตกมาให้เก็บไปใช้สบายแฮ ไม่มีใครว่า (ว่าแต่มอนสเตอร์มันพกเงินด้วยรึ?)

• โลกจริง : ได้ไง ทุบหัวแล้วเอาเงินไป โจรชัด ๆ !! ไม่ได้ ๆ ต้องเอาไปส่งตำรวจ

• โลกแฟนตาซี : บ้านเรือนไม่แออัด เมืองตั้งอยู่แบบกระจาย ๆ ในทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ป่าเขา ทะเล สายลม...

• โลกจริง : ตึกรามบ้านช่องติดกันเป็นพรืด เมืองอยู่ติด ๆ กัน เชื่อมต่อกันด้วยถนน ไกลกันหน่อยก็พึ่งยานพาหนะพาไป (ระหว่างทางเป็นไงไม่ต้องรู้ไม่ต้องสน) ถ้าชนบทหน่อยอาจมีเดินผ่านป่าผ่านถ้ำเล็ก ๆ น้อย ๆ

เอา 3 ข้อพอ ดูมันติดขัดไปหมดใช่มั้ย? สมัยก่อนผมก็คิดแบบนั้นแหล่ะ แต่เกมที่ใช้โลกเรื่องมากแบบโลกเรานี้ก็ดันมีออกมาจริง ๆ ซะด้วยสิ แถมน่าสนใจไม่เบาตรงที่วิธีการนำสิ่งที่เราพบเห็นในชีวิตประจำวันมาใช้กับเกมนี่ล่ะ ตัวอย่างเกม RPG แบบนี้ที่ผมเคยเล่นและติดใจก็เช่น...

Mother (ชื่อญี่ปุ่น) / EarthBound (ชื่อฝรั่ง)

• ศัตรู : ในเมืองก็เอาง่าย ๆ แหล่ะ หมาจรจัด งู สัตว์ร้ายทั้งนั้น แต่ไม่ได้ฆ่านะ แค่ตี ๆ ไล่ ๆ มันไป (ในเกมใช้คำว่า tame - ทำให้เชื่อง, สิ้นฤทธิ์) อะไรนะ จืดชืด? เอามนุษย์ต่างดาวมาแจมหน่อยเป็นไร (จริง ๆ ในเกมมีสู้กับตำรวจด้วย)

• เงิน : เกมนี้แยบยลมาก เราจะไม่ได้เงินจากศัตรูโดยตรง แต่พ่อตัวเอกจะโอนเงินเข้าบัญชีให้เราเรื่อย ๆ (จริง ๆ จำนวนเงินมันก็ขึ้นอยู่กับศัตรูที่ปราบไปนั่นแหล่ะ) เราต้องไปกด ATM เอามาใช้อีกที

• เมือง : ก็มีตึกรามบ้านช่องบ้างแหล่ะ แต่ไม่จำเป็นต้องมีทางเข้าให้เห็นทุกหลังนี่นา เมืองอื่นก็อยู่ติด ๆ กันนั่นแหล่ะ

นอกจากนี้เกมนี้ยังมีอะไรหลาย ๆ อย่าง เช่นอาการผิดปกติ ก็กลายเป็น เป็นหวัด โรคคิดถึงบ้าน (Homesick - แก้ได้โดย...โทรคุยกับแม่ ) ของเต็ม? มีบริการรับฝากของถึงที่ โทรเรียกได้เลย (อยากใช้เมื่อไหร่ก็โทรสั่งอีกที) ยานพาหนะ ก็มีจักรยาน รถเมล์ แล้ว...อะไรอีกไม่รู้ (ยังเล่นไม่จบ)

จุดเด่นอีกอย่างของเกมนี้คือมุขมันฮากระจายมาก ๆ มันเล่นมุขไม่เว้นแม้แต่ในฉากต่อสู้ ใครเล่นโดยไม่ตั้งใจอ่านให้ดี จะน่าเสียดายมาก

Pokemon

• ศัตรู : โปเกม่อนป่า คนฝึกโปเกม่อน คนใช้โปเกม่อนทำชั่ว แต่ทั้งหมดโปเกม่อนสู้กับโปเกม่อนกันเอง (คนมันจะไม่ทำอะไรเลยรึ)

• เงิน : โปเกม่อนไม่มีเงินหรอกครับ แต่คนที่พามันมาน่ะมี เหมือนเป็นกฎบ้า ๆ ที่คนแพ้ต้องควักเงินครึ่งนึงจากที่มีอยู่ให้คนชนะไป (แม้แต่ตัวร้ายก็ต้องควัก)

• เมือง : เพราะต้องอยู่ในที่ ๆ มีโปเกม่อนป่าเยอะ เมืองก็เลยอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าป่าเขา (บ้านนอกว่างั้นแหล่ะ) ก็เลยไม่ต้องแออัดเท่าไหร่ มีเมืองใหญ่อยู่บ้าง

เกมนี้ดูดี ๆ มันคล้าย ๆ Mother ในหลาย ๆ ด้านครับ แต่มันแย่ตรง เอ่อ... โปเกม่อนจ๋า ไปหน่อย ทำอะไรก็ใช้แต่โปเกม่อน ตัดไม้ ระเบิดหิน หรือแม้แต่ไฟฉาย โปเกม่อนทั้งนั้น!!

^update แต่จริง ๆ ภาคหลัง ๆ ก็มีอุปกรณ์สำหรับมนุษย์เพิ่มมาเหมือนกัน เช่น ใน Gold and Silver ก็มี PokeGear เป็นโทรศัพท์มือถือ ไว้โทรคุยกับแม่... (เอ๊ะ เหมือนเกมอะไรสักเกมเลย) บางทีก็มีเทรนเนอร์โทรมาหาเราเหมือนกัน สามารถฟังวิทยุได้ด้วย (ในเกมนะ ) หรือในภาค Diamond and Pearl ก็มี Poketch (มาจาก Pokemon + Watch) นาฬิกาเอนกประสงค์ มีระบบ touch screen (แหงล่ะมันใช้จอล่าง) สามารถใช้ดูเวลาได้จริง ๆ แล้วยังลงโปรแกรมเพิ่มได้ด้วย

Medarots (ญี่ปุ่น) / Medabots (อเมริกา)

Rockman EXE / Ryusei no Rockman

Final Fantasy VIII (ภาค 8)

เฮ้ย! เอามาทำไม ชื่อมันก็บอกว่าแฟนตาซีชัด ๆ !! เอ่อ.. ผมเห็นว่ามันมีส่วนที่เหมือนโลกเราอยู่ด้วยน่ะครับ คงเพราะนี่เป็นภาคแรกที่พยายามสมจริงก็ได้มั้ง เราไม่ได้เงินจากมอนสเตอร์ แต่จะได้เงินเดือนแทน (เมื่อเดินครบก้าวที่กำหนด) มีถนนเชื่อมระหว่างเมือง มีรถยนต์ให้เช่า มีนิตยสาร มีโรงเรียน ฯลฯ เรื่องศัตรูก็สมเหตุสมผล "สู้ตามภารกิจที่ได้รับ" อืมม์ มันเป็นภาคที่ผมรู้สึกว่ามีแฟนตาซีแทรกอยู่ มากกว่าจะเป็นโลกแฟนตาซีน่ะครับ (แถไป ๆ)

It's a Wonderful World (ยุ่น) / The World Ends with You (หรั่ง)

ภาพจาก : Wikipedia

เกมใหม่แกะ Zip (โหลดรอมมา...กันสินะ) ใช้ฉากที่จำลองมาจากย่านชิบูย่าในญี่ปุ่นจริง ๆ ดำเนินเรื่องในยุคปัจจุบันโคตร ๆ (ในเกมมีคนดังเขียน Blog แนะนำร้านอาหารด้วย ใช่ครับ...เขียน Blog) ศัตรูสามารถโผล่มาได้เพราะตัวเอกอยู่ในชิบูย่าในอีกโลกหนึ่ง (ไม่ขอสปอยล์ แต่ถ้าอยากรู้ ไปอ่านที่ FFPlanet ใน Exteen เรานี่เอง) และเพราะอยู่ในอีกโลกนี่แหล่ะ กฎเกณฑ์ต่าง ๆ ในเกมก็เลยดูมีเหตุผลขึ้นมาซะงั้น (รู้สึกว่าทุกเรื่อง ในเกมจะให้เหตุผลไว้หมดจด) เงินทองก็ได้มาจากการขายเข็มกลัดที่หล่นมาจากศัตรู

แม้เกมนี้จะไม่ได้นำสิ่งที่มีอยู่ในปัจจุบันมาใช้เป็นระบบเท่าไหร่นัก (ยานพาหนะก็ไม่มีมั้ง วิ่ง ๆ เอาอย่างเดียว) แต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่เราพบเจอทุกวันแต่เกม RPG ส่วนใหญ่ไม่ค่อยคิดถึงก็คือ... การกิน!! ในเกมอาหารจะเป็นไอเท็มเพิ่มค่า Status ให้เรา แต่กินแล้วยังไม่เห็นผล ต้องไป "ย่อย" ด้วยการสู้กับศัตรูก่อน โห คิดได้ไงเนี่ย นอกนั้นเกมนี้ก็ยังมีระบบแปลก ๆ อย่างลด Level เพื่อเพิ่มโอกาส Drop item หรือที่สุดยอดก็ต้องฉากต่อสู้ที่ต้องสู้ด้วยสองมือและสองจอ!!

ส่งท้าย

วันนี้ผมมาแปลกมั้ย? จริง ๆ ที่เขียนมาทั้งหมดเพราะกำลังติดเกมสุดท้ายงอมแงมนี่ล่ะ พอเล่นแล้วทำให้นึกได้ว่า ผมชอบเกม RPG ที่ไม่ค่อยแฟนตาซีพวกนี้นี่แหล่ะ ดูได้จากเกม RPG ที่ผมเล่นจบนี่ มันเป็น RPG แนวนี้ทั้งนั้นเลย อาจเป็นเพราะผมไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนด้วยมั้ง เลยรู้สึกว่า RPG พวกนี้มันให้ความรู้สึกเหมือนเรากำลังออกเดินทางไปตามที่ต่าง ๆ ในโลกใบนี้ กลับกันพอผมได้ไปที่ไหนที่ไม่เคยไปมาก่อนในโลกจริง มันก็รู้สึกเหมือนกำลังได้ออกไปผจญภัยนั่นแหล่้ะ

ป.ล. ผมเคยพยายามทำเกม RPG แนวนี้ด้วยนะ (แต่ไม่รอด )